หลากหลายเรื่องราว...ที่อยากหลีกหนี
ตั้งใจลืมเท่าไร...กลับทำได้แค่จดจำ
ผู้คนมากมายรายล้อม...
แต่สิ่งที่ฉันได้ยินกลับมีเพียงเสียงหัวใจ...ของตัวเอง
เพียงแค่อยากมีใครสักคนเคียงข้าง
แต่ในหลายพันล้านคนทั่วโลก
"คนนั้นของฉันอยู่ไหน" คำถามดังก้องในหัวใจ
ตราบวันที่ได้พบเธอ...อีกครั้ง
ฉันพบเธอ...อยากรักเธอ
และที่สุดฉันก็รักเธอ...ด้วยทั้งใจ
แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอนั้นคิดอย่างไรกับฉัน
โปรดเปิดหัวใจให้ฉัน...ได้ไหม
ฉันอยากรู้...และอยากดู
เธอมีฉันอยู่บ้างไหม
และถึงแม้จะมีคำกล่าวว่า "ไม่มีสิ่งใดยืนยงตลอดกาล"
แต่หัวใจฉันมันไม่อยากจะใส่ใจ
วันนี้...เวลานี้...ขอเพียงฉันได้รักเท่านั้น
ขอให้ฉันได้เรียนรู้...ได้อยู่กับวันนี้
ที่หัวใจเต็มไปด้วยรักให้เธอ...ก็พอ
ฉันเป็นเพียงคนขี้เหงาคนหนึ่ง
ที่ต้องการใครสักคน
ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว...รู้สึกเหมือนจะขาดใจ
อาจมีเพื่อนมากมาย
แต่ไม่มีใครสักคนเข้าใจ...ถึงความโดดเดี่ยวในความรู้สึกของฉัน
และฉันไม่อยากจะอยู่กับช่วงเวลาแห่งความอ้างว้างนั้นอีกแล้ว
เพราะเมื่อเจอเธอใจฉันก็รู้ว่าคือคนที่เฝ้ารอ
เธอจะสามารถพาฉันออกจากความเงียบงันนี้ได้ง่ายดาย
ช่วยฉันทีได้ไหม...โปรดเปิดหัวใจให้ฉันที
วันเหงา...
เริ่มต้นด้วยการตื่นมาไม่พบใคร
เพราะรู้...จึงไม่อยากลืมตาขึ้นมารับความจริง
ว่ารอบกาย...มีเพียงความว่างเปล่า
สุดท้ายจึงยอมแพ้...ความเป็นจริง
ยอมรับมัน...แล้วลุกมา...เพื่ออยู่คนเดียว
เคยคิดเข้าใจผิด...
ว่าการต้องรักษาความสัมพันธ์นั้นยาก
แต่กลับกลายเป็น...การค้นหาเพื่อเริ่มต้นใหม่นั้นยากกว่า
การแยกจากอาจนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ฝังใจ
แต่การไม่มีใคร...เหมือนอย่างในวันนี้...มันบาดลึกไปทั้งกายและใจ
อยู่คนเดียว...มันเหงา
ไม่ใช่..."แค่"...เหงา แต่มันมีอะไรกว่านั้น...มากมาย
เหงา...อาจจะเป็นอารมณ์ที่เป็นจริงที่สุด
เป็นนามธรรมที่เป็นรูปธรรม
มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ชัดเจนที่สุด
ไม่เคยมีคำถามว่าความเหงาคืออะไร
เพราะทุกคนเข้าใจความหมายของคำนี้ได้ชัดเจนด้วยตนเอง
ไม่เหมือนรัก...ที่ยังน่าแปลกใจ
ว่าอะไรคือรัก...ที่แท้จริง
บางทีเหงา...อาจจะเป็นอารมณ์ที่มนุษย์กลัวที่สุดก็เป็นได้
ฉันนั่งอยู่คนเดียว...มองท้องฟ้าสีครามกับปุยเมฆสีขาว
หาอะไรทำมากมาย...ให้หาย...เหงา
แต่ไม่มีอะไรช่วยได้
ลุกขึ้นอีกครั้ง...เดินออกจากบ้านไปสู่ความวุ่นวาย
หวังให้คลายเหงา
ตอนนี้...ฉันนั่งอยู่กับเพื่อนมากมาย...เฝ้ามองผู้คน
แล้วทำไมหนอ...ฉันยังเหงา
สุดท้าย...ฉันก็กลับบ้าน
นั้งเก้าอี้ตัวเดิม...นั่งมองฟ้าสีดำกำมะหยี่และจันทรานวลตา
คล้ายจะตอกย้ำว่าที่ฉันเหงา...มันที่ใจ ใช่ที่กาย...
เพราะสุดท้าย...ฉันก็ยังเหงา
Published Date: Wed, 12 Sep 2007 10:54:09 GMT
Read the full item
|
เมื่อไหร่เห็นแสงอ่อนๆ นึกถึงตอนที่เราเจอกัน
ยังจำได้เรื่องเก่าๆ ภาพของเราเมื่อในวันวาน
มีรอยยิ้มของเธอ...เสียงหัวเราะของเธอ...
เหมือนผ่านมาเพียงไม่นาน
ช่วงเวลาเหล่านั้น มันยังชัดเจนในใจ
เวลานั้นน้อยเกินไป ต้องทำใจโบกมืออำลา
เคยสุขและทุกข์เท่าไหร่ ถึงเข้าใจเมื่อผ่านมันมา
ต่อจากนี้ไม่มี ลาแล้วคนดี คงมีแต่รอยน้ำตา
หากวันนี้เราต้องเอ่ยลา บอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม
ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้ "เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ" แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ...ตลอดไป
คืนวันไม่เคยจะหยุด และไม่เคยหมุนกลับมาหา
คนเราต้องก้าวเดินไป มันก็เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ความหลังของเรา และเรื่องเก่าๆ ยังจะแทนคำสัญญา
เมื่อไหร่เรานั้นได้กลับมา จะบอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ ตลอดไป . . ~*
********************************************* |
Tools 
