ฉันไร้น้ำหนักในดวงใจของคุณ

มองเข้าไปในดวงตาของคุณ                                                      
หลายวันมาแล้วที่ฉันรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
ดวงตาที่เคยมีความรักและความเอื้ออาทร
ตอนนี้มีเพียงความสับสน
และอะไรบางอย่างที่เคยมีได้หายไป

มองเข้าไปในดวงตาของฉัน
ในวันนี้เต็มไปด้วยคำถาม
ว่าคุณ กำลังเป็นอะไร  รู้สึกอย่างไร
ว่าอะไรทำให้คุณเปลี่ยนไป
ถึงแม้ดวงตาของฉันจะเต็มไปด้วยคำถาม
แต่มีอะไรบางอย่างที่เคยอยู่ก็ยังอยู่และไม่เคยหายไป

ฉันออกมาไกลจากคุณมากแล้ว
ป่านนี้คุณคงจะรู้แล้วว่าสิ่งที่หายไปจากดวงตาของคุณนั้นคืออะไร
และ..สิ่งนั้น อาจเป็นฉัน

อย่าถามหาฉัน   อย่ามีคำถามใด ๆ
หากตอนนี้คุณรู้สึกตัวแล้วว่าฉันไม่ได้อยู่ที่นี่
ขอให้รู้ว่า ฉันลอยออกมาจากหัวใจของคุณไกลเหลือเกิน
ฉันหลงทางจนไม่เห็นทางที่จะกลับไปแม้เพียงกล่าวคำล่ำลาใด ๆกับคุณ

หากคุณเห็นหยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงมาบนพื้น
แล้วยังคงไม่เห็นตัวของฉัน
ขอให้คุณเชื่อว่า
ฉันได้ไปจากคุณแล้วจริง ๆ 

บนเส้นทางชีวิต....
มีถนนนับร้อยพันให้เราเลือกเดินทาง
แต่ถนนสายเดียวที่จะพาเราไปถึงเป้าหมายได้
คือถนนที่ชื่อว่า  “ กำลังใจ ”

        มีบ้างมั้ย...ที่คุณเคยรู้สึกว่า  ชีวิตมันไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่  บางคนอาจเคยรู้สึกเบื่อหน่าย  หรือไม่เข้าใจ  นึกสงสัยว่าทำไมชีวิตเราถึงได้มีปัญหามากมายนักให้ตามแก้    มาก...เสียจนบางครั้งก็เอาไม่อยู่เหมือนกัน      บางช่วงในชีวิตฉัน...ก็เคยมีบ้างกับภาวะแบบนี้  เลยเข้าใจได้ดีเลยว่า ในเวลาแบบนั้น  ไม่มีอะไรที่จะสำคัญมากไปกว่าการหันมาเติมกำลังใจให้ตัวเอง  แต่เราจะทำมันได้ดีได้อย่างไร  ถ้าเรายังมองตัวเองไม่ทะลุ และมีความเข้าใจบางอย่างไม่ลึกซึ้งเพียงพอ ...?( คงพอบ่งบอกได้ในหลายๆความรู้สึกของตัวเราที่ความจริงแล้วไม่อยากเลยถ้าอยากเข้าใจแต่ก็นั่นแหละแล้วใครกันล่ะที่จะพร้อมพอที่จะทำความเข้าใจได้ดีเท่าตัวเราเอง )

 บทความบางตอนของหนังสือเรื่อง...ยังมีแสงสว่าง บนเส้นทางชีวิตเสมอ
โดย....ปูปรุง

ใกล้จะปีใหม่ละ.....อากาสเย็นนิดๆไม่ถึงกะหนาวแต่มันเป็นฤดูแห่งความเหงาจริงๆนะ

                             เป็นช่วงเวลาที่มักทำให้เราคิดถึงเรื่องราวในวันวานที่ผ่านมาคิดถึงคนบางคน

มันดูโหดร้ายยังไงก็ไม่รู้กับการที่ต้องทนอยู่กับเรื่องราวที่มันไม่สามารถลืมได้แต่หน้าแปลกที่บาง

ครั้งความทรงจำก็ทำให้เรามีแรงฮึดสู้ที่ผ่านมาเราเหนื่อยมากกับการมีชีวิตแต่ตอนนี้ไม่แล้ว........

เราเปลี่ยนไปวันนี้เราเฝ้าดูคนที่เรารักอยู่ห่างๆคอยให้กำลังใจและคอยห่วงใยเราอยากบอกให้เขารู้

เรายังเจ็บแต่เราก็ยังรัก..วันนี้เราไม่เสียใจเลยที่เราเคยรักเขามันหน้าแปลกที่ความรู้สึกโกรธเกลียด 

มันหายไปทุกเวลาที่เราคิดถึงเขาเรามีความสุขเสมอแต่เราพยายามเก็บซ่อนมันเอาไว้และโกหกตัวเอง 

เสมอว่าเราเกลียดเขาทั้งที่มันไม่จริงเราเข้าใจแล้วกับคำว่ารัก..รักคือการให้และได้เห็นคนที่เรารักมีความ 

วันนี้เราเองก็ใช่ว่าจะมีความสุขแต่ความจริงมันไม่มีวันตายจากเราไปได้แน่ที่ดีที่สุดคือยอมรับมันซะและทน 

อยู่กับมันให้ได้ที่สุดเราจะมีความสุขไปเอง...ขอบใจนะที่ครั้งหนึ่งเธอเคยสอนให้ฉันรู้จักความรักความรักของ

เธอเปลี่ยนฉันให้เป็นในหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันไม่เคยเป็น...ขอบใจนะที่เคยรักกัน...         

นานแค่ไหนก็ไม่รู้ที่เรายังคงเก็บและจดจำเรื่องราวมากมายเอาไว้  ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งจำมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

ไม่ว่าจะเรื่องในวัยเด็ก  เรื่องครอบครัว  เรื่องความรัก  หากทุกเรื่องราวที่เอ่ยถึงจะมีเพียงเศษเสี้ยวของความสุขบ้างคง

ดีไม่น้อย  วันนี้วัยเปลี่ยนไปแต่ทุกอย่างในหัวใจยังคงเดิม  ความรักที่ความเจ็บปวดไม่เคยจาง  ความอ้างว้างที่ไม่เคย

ห่างไกล  เคยถามใจตัวเองมากมายหลายครั้งคำตอบกลับยังเหมือนเดิม  นี่เรายังหาความต้องการตัวเองไม่เจออยู่อีก

หรือไง? หลายครั้งที่เรารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของผู้คนในโลกหากแต่มีเพียงความรู้สึกของเราเท่านั้นที่ไม่เปลี่ยนไป

                                 ยังคงเจ็บปวดมากมายกับหลากหลายเรื่องราวที่ผ่ามมา

<iframe src="http://ra.truelife.com/ra/miniroom_template.jsp?roomid=15309428" name=roomNo id=roomNo width=400 height=200 marginwidth=0 marginheight=0 scrolling=no frameborder=0></iframe>

  วันนี้วันที่ความคิดเปลี่ยนไปเธอคงไม่เข้าใจในการเปลี่ยนแปลงไปของฉัน

ความเจ็บปวดที่กรายเป็นความด้านชา..น้ำตาที่เหือดหาย..ความรู้สึกที่ถูกทำราย

ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ฉันด้านชาเหลือเกินชีวิตเริ่มหมดคุณค่าและความหมายจิตใจ

ที่อ่อนล้าร่างกายที่อ่อนแรงหมดแล้วไม่มีกำลังใจไม่มีความเข็มแข็งอยู่ต่อไปทำไม

อยู่ต่อไปเพื่ออะไรทางข้างหน้าช่างแสนไกลหมดแรงและกำลังใจที่จะก้าวต่อแล้ว

ในชีวิตฉันยังมีอะไรที่หน้าทำต่อไปอีกหรือเปล่า...เวลานี้ต่อให้เสียใจแค่ไหนก็ไม่มี

น้ำตาจะไหลเพื่อขอความเห็นใจจากใครอีก...ไม่มีรัก...ไม่มีความห่วงใย...ไม่มีกำลังใจ

อยู่ไปอย่างนั้นเพื่อให้วัเวลาผ่านเลยไปคงหวังอะไรจากใครไม่ได้อีกนอกจากสู้ด้วยตัวเอง

คงถึงเวลาที่ฉันควรจะรักตัวเองซะที่.......จากแล้ว...จากลาไกล

                                                                       หมดใจ...ห่วงใยสิ้น 

                                                                       สายสัมพันธ์...ขาดโบยบิน

                                                                       หมดสิ้นชีวิต...จิตรใจ........   

                        ชีวิตที่ผ่านไปในแต่ละวันมันช่างยาวนานเหลือเกิน                                                                                                                                                                                                                

                        ทำไมนะกับการลืมอะไรสักอย่างดูมันยากเย็นซะเหลือเกินอยากลืมกลับจำทำยากชมัด       

                        เจ็บนะมันก็รู้อยู่ว่าเจ็บแต่ยิ่งเจ็บมันกลับยิ่งจำเอากับมันซิ...แย่จริงๆ

                        ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าในใจเราทุกวันนี้มันต้องการอะไรกันแน่ทุกเวลานาทีมีแต่แย่กับแย่

                        ความรักทำร้ายฉันมากมายเหลือเกินดูเอาเถอะ...คนที่ดีก็ไม่รัก....คนที่รักก็ไม่ดีแล้วอย่างนี้ควรทำไง 

                        ยอมรับว่าทุกวันไม่มีความสุขเลยเหมือนคนตกนรกทั้งเป็นยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก บางครั้งก็รู้สึกเหงา

                       ขึ้นมาซะงั้นเหงาเฉยๆพอว่าอยากร้องไห้อีกตางหากนี่เราบ้ามั๊ยนะมีอะไรอยู่ในใจมากมายแต่ไม่สามารถ

                   พูดหรือบอกใครได้ทำได้ก็แค่เก็บไว้สุดท้ายก็ปวดใจอยู่คนเดียวตามเคย ...ความรักไม่ได้ทำให้เราสุขเสมอไป

       ส่วนใหญ่หน้าจะทำใหเป็นทุกข์ซะมากกว่า....วันนี้เขามีความสุขไปแล้วเหลือก็แต่เรา...                                                  

               เริ่มต้นสวยงามสดใส .....จากไกลหมองไหม้หนักหนา   

ชีวิตมีอยู่รอเวลา...กลับมาสุขสันต์เสียที     วันนี้เธออยู่ที่ไหน....คิดถึงกันใหมยามนี้

      ใจฉันคิดถึงเธอคนดี....โปรดเถิด....กลับมาตรงนี้ที่เดิม                                     

   ใกล้จะเห็นดวงดาวแล้วซินะ

    เปิดขึ้นซิดวงตา...ฟ้ากำลังจะหม่น

    เงียบงันแล้วรอบกาย..ไร้ผู้คน

    หลับลงนานเสียจนเกือบลือไป

     เธอไม่อยู่ที่นี่อีกแล้วนะ-_-

    เหลือเพียงดวงดาวบนฟ้าเป็นเพื่อนได้

     ทุกๆค่ำคืนตื่นขึ้นทอดมองไป

    พูดคุยเท่าไหร่ๆดวงดาวก็ไม่ง่วงนอน

      ฉันไม่อยากหลับตาเลยสักคืน

    กลัวภาพเธอจะผุดขึ้นมาหลอกหลอน

    คืนตัวตนของเธอมาเถิดฟ้า...ฉันขอวอน

   อยากกอดเธอก่อนนอน...เหมือนเช่นเดิม   

Quote

ความสุขที่เลือนหาย

        ......ยิ่งนานวันนะความสุขของเราก็ยิ่งเลือนหายไปทุกทีไม่รู้ทำไม

เรารู้สึกแบบเดิมๆตลอดอะไรน่ะเหรอ..ก็เหงาไงๆทั้งๆที่มีคนอยู่รอบตัวมากมาย

เศร้านะที่มีความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าเคยมีใครเป็นแบบเราบ้างมั๊ย..บางที่เราไม่รู้

ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เราสุขหรือทุกข์กดันแน่..ยิ่งชั่วโมงนี้นะขอบอก...ตกงานด้วย

เซ็งเป็นบ้าเลยอยากหายไปจากโลกนี้เลยล่ะ..ใครช่วยบอกเราทีเราควรทำไงดี

แต่คงไม่มีใครอยากอ่านเรื่องไร้สาระของเรามั้งเพราะไม่เคยมีความคิดเห็นอะไร

จากเพื่อนเลยสักครั้งแย่นะนี่แค่ในสเปดยังไม่มีคนสนใจเลย..หน้าสงสารจริงๆๆ

ว่ามั๊ย...

                 อยากให้ทุกๆที่มีเธอเหมือนเคย

             แล้วฉันจะไม่หวั่นไหวอะไรเลย..รู้ไหม

            ขาดเธอแล้วดูเหมือนทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

               กลับมาเป็นคนเดิมของฉันได้ไหม

                  หัวใจ    ยังรักเธอ       

เหงานะเรารู้สึกเศร้าและหดหู่แบบนี้มาหลายวันแล้วเบื่อโลกเบื่อคนไม่รู้ซิมันเบื่อไปหมด

คิดถึงเขาจังแต่ไม่รู้จะบอกออกไปยังไง เขาคงไม่อยากรับฟังเขาคงคิดได้เพียงว่าคำพูด

เหล่านั้นเป็นเพียงคำโกหกหลอกลวงทั้งที่ความจริงแล้วมันล้วนแต่เป็นความรู้สึกจากใจแท้ๆ

บางครั้งคำบางคำก็ยากเกินอธิบายสิ่งเดียวที่รู้อยู่ในใจคือรักเธอเพียงแค่นี้ที่อยากให้เธอรู้

ฉันรักเธอและยังคงรักอยู่เสมอถึงแม้เธอมีใครแต่ขอให้จำไว้ทุกครั้งที่เธอเจ็บฉันคนนี้จะเจ็บ

ไปพร้อมเธอวันนึงเมื่อเธอไม่มีใครฉันคนนี้จะคอยเคียงข้างเธอถึงแม้เธอไม่ต้องการ ความรัก

ของฉันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ จะไม่มีวันไหนที่ฉันจะมอบความรักให้ใครนอกจากเธอคนเดียว

เธอจะอยู่กับฉันตรงนี้ตลอดไป   รักเธอนะรักมากมายตลอดไป

     วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาที่ไม่ต่างจากทุกวันเคยเหงายังไงก็ยังเหงาอย่างนั้น

อยากให้ตัวเราย้อนเวลาได้จัง...เราอยากกลับไปแก้ไขในสิ่งที่เราทำผิดพลาดไป

อยากบอกใครคนนั้นว่าเราเสียใจเรามันโง่เองที่ไม่เคยมองเห็นเลยในความรักที่

เขามีให้เรามาโดยตลอด..ถึงวันนี้เราจะรู้แล้วเข้าใจแล้วแตทุกอย่างมันก็สายไป

เราไม่สามารถเรียกอะไรกลับคืนมาได้อีกแล้ว....วันนี้เราได้แต่เสียใจมันไม่มีวัน

ที่เราจะให้อภัยตัวเองเด็ดขาดเราจะทำทุกอย่างให้ชีวิตเรามันทรมารมากที่สุดเท่าที่

จะทำได้เพื่อเป็นการชดเชยให้กับเขาคนนั้นทุกหยดน้ำตาของเราคือคำขอโทษ

อยากบอกเขาเหลือเกินว่าผู้หญิงโง่ๆคนนี้ขอโทษยกโทษให้กันได้มั๊ย....

                ฉันรักเธอนะและจะรักอยู่อย่างนี้ตลอดไป